
derler ki tabiatta haksızlık etmek iyi, haksızlığa ugramak kotu bir seydir.haksızlığa uğrayanlarsa,haksızlık edenlerden çok daha fazladır.insanlar birbirlerine haksızlık ede ede, haksızlığa uğraya ugraya birinin tadını, ötekinin acısının duymuşlar.Haksızlığa uğramaktan sakınamayacaklarını, haksızlık etmeyide her zaman beceremeyeceklerini anlayınca bir anlaşmaya varmayı düşünmüşler.kanun koymuslar kimse haksızlığa uğramayacak diye..kanunun buyruğunda kanuna uygun olana da dogru demişler.İşte doğruluğun kaynağı özü budur.Dogruluk, en iyiyle ,en kotu seyin ortasında yani haksızlık edip ceza görmemekle, haksızlıga ugrayıp ceza almamanın ortasındadır....