hopelessness

kayısıkent'ten bildiriyorum:
siz rnc'de kâh çadırda, kâh alanda takılırken ben ne yaptım, anbean yazmak istiyorum:
amcamla balık pişirdik, sonra yemek yedik, sonra oturduk dream tv karşısına.
zırt pırt kamera zum yaptıkça "aha şu bekir mi, şu sami heralde, şu ataç değil mi ya?!" diye ekrandan milleti seçmeye çalıştım.
sonra duvarları yumruklayıp babanemle duman dedikodusu yaptım.

no mor kopirayt

okudum ki bazıları arkamdan vay efendim materyalist, yok efendim leptapçı falan demiş.
şimdi işin aslı şu ki iğrenç bi insanım.
ama ahlaksız teklif babamdan geldi, ben de ahlaksızca kabul ettim.
abi uzun vadede baktığında netbook sahibi olmakla - ki annemler ödüyo (büyük) bi kısmını - kısa vadede o kadar para döküp 40 dakka sahnede kalıcak evli barklı çocuklu adama bra, string falan atmak...
kıyas yapın.

bana derler materyalist,
kalbimi bağlamış kara bir is.
o isin altında saklıdır en büyüğünden bir his,
bu hisin dikine gittiğimde varacağım yer kimine göre pek pis.

sonunda alacağım bi netbuktur,
söz geçiremedim sana içimdeki nur!
söz, sizlere bundan sonra biralarım helal olur,
yeter ki benim yerime sahne önünde zıplasın bekrenur!