hayal-i meşrep

başka diyarlara göç etmiş etmiş renkler,
elveda diyemeden diğer tüm şebekler.
en son yazdığım yazıda nedense,
dikkati çekmiş bi tek maviler.

"bana abi deme" diyen tüm erkekler,
iki gün sonra bizi bırakıp gidenler,
sırf ders notu alabilmek için peşimizde gezenler,
654.

bu son dizeyi yazan, ey dostlar!
kedimdir, laptop'a atlar.
arada bi kıskançlıktan, heyecandan zıplar,
önünde inci gibi amade, dizilir tuşlar.

nur divane olmuş mavinin peşinden,
kâr eylemez ne kahvesi, ne yeşilinden,
dilinde beyhude aynı şarkı dönerken,
siz siz olun, bol bol sahile gidin yaz biterken.

onun adı mavi

Farklıdır herkeste mavi,
bazen hüzünlü, bazen neşeli.
Bendeki mavi,
hepsinden farklı,
en çok ben dokunmuşumdur ona,
en çok bende gelmiştir mavi aşka.

Odamın duvarları mavidir mesela,
masa lambam mavi,
dün değiştirdim nevresimlerimi,
üzerinde Winnie The Pooh resimleri,
hepsi mavi.
Tavanımdaki japon fenerim mavi,
kalem kutum, dosyalarım mavi.
Açtığımda bile bu renkte karşılıyor beni XP,
hepsi, hepsi birbirinden mavi.

Çamaşır sepetim mavi,
çöp kutum mavi,
en sevdiğim felsefe kitabım, nefret ettiğim hukuk kitabım mavi.
döner sandalyem mavi, gitarım mavi.
zımbam da mavi, hatta makasım dahi!
stick kapatıcımın kutusu mavi, diş ipiminki desen mavi.

ben hiç sürmem ojemi kırmızı,
tek bi renk sever tırnağım,
saks mavi.
her yer mavi,
antrasit, parlament, saks olsun,
gök olsun, buz olsun, bi de vardır cam göbeği.

sıkıldım sabaha finaline gireceğim anayasa kitabının beyazından,
kalktım, araladım perdelerimi,
işte o an yüzüme çarptı mavilerin en zalimi,
onun adı bambaşkaydı,
bambaşkaydı talebelerdeki yeri.
onun adı,
sıçtığımın mavisi.

saat 05:17'ydi.